ADHD - jak sobie radzić

ADHD – jak sobie radzić

Wpis reklamowyW rozmaitych internetowych dyskusjach powraca wciąż informacja, jakoby uznawany za odkrywcę ADHD Leon Eisenberg miał tuż przed śmiercią przyznać, że w rzeczywistości choroba ta nie istnieje. Ta informacja to typowy fake news.

Leon Eisenberg - Wikimedia Commons
Leon Eisenberg – Wikimedia Commons

Już samo nazywanie przez media Eisenberga “ojcem ADHD” jest pewnym nadużyciem, bo pomija Mike’a Ruttera, który prowadził badania wspólnie z Eisenbergiem. Ale nie to jest najważniejsze. Najważniejsze bowiem jest to, że uczony niczego takiego w rzeczywistości nie powiedział.

Mówił wówczas o czymś zupełnie innym. Zwracał bowiem uwagę na często popełniane błędy w diagnozowaniu tej choroby. Twierdził, że zbyt wielką wagę przywiązuje się do predyspozycji genetycznych, a zbyt małą – do czynników psychospołecznych. Błędy diagnostyczne nie miałyby raczej znaczenia, gdyby choroba w rzeczywistości nie istniała.

Czym tak naprawdę jest ADHD? Zespół nadpobudliwości ruchowej to jedna z najczęstszych przyczyn, dla których rodzice przyprowadzają swoje dzieci do psychologa lub psychiatry.

Objawy ADHD dotyczą przede wszystkim:

  1. Zaburzeń uwagi i koncentracji: Dziecko ma trudność w skupieniu uwagi i słuchaniu innych, wykazuje brak dbałości o szczegóły, zapomina o czymś, brakuje mu dobrej organizacji; przez swoje rozkojarzenie popełnia błędy; nie potrafi skoncentrować swojej uwagi na zadaniach, które go nie interesują. Ma też problemy z wykonywaniem zaplanowanych czynności, np. obowiązków domowych. Często gubi przedmioty i zabawki. Dziecko unika podejmowania działań, które wymagają zaangażowania i długotrwałej koncentracji. Sprawia też często wrażenie, że nie słucha, co się do niego mówi;
  2. Porywczości: Dziecko często podejmuje ryzykowne zachowania. Jest niecierpliwe, a przy tym przeszkadza innym. Próbuje nieustannie skupiać uwagę na sobie. Wyraża emocje i myśli bez zastanowienia, kompletnie nie zważając na zasady dobrego wychowania. Podczas zajęć i zabaw w grupie nie umie cierpliwie poczekać na swoją kolej.
  3. Nadruchliwości: Dziecko ciągle jest w ruchu, często bezcelowym. Gdy musi pozostać przez pewien czas w jednym miejscu, wierci się, bawi albo wyłącza z aktywności. Nie może powstrzymać się od mówienia. Często nie kończy rozpoczętego zadania i porzuca je. Nie umie dostosować zachowania do sytuacji. Nie potrafi zachowywać się cicho, nawet podczas odpoczynku.

Nie trzeba dużej wyobraźni, by wiedzieć, że życie z dzieckiem cierpiącym na zespół nadpobudliwości ruchowej jest trudnym wyzwaniem – dla niego samego, dla rodziców, reszty rodziny oraz szkoły czy przedszkola.

W dodatku z jednej strony wiele osób uznaje dzieci z ADHD za po prostu źle wychowane i ma pretensje do rodziców, a z drugiej – pewna grupa rodziców próbuje braki w wychowaniu swojego dziecka tłumaczyć ADHD.

Dlatego trzeba przede wszystkim podkreślić, że diagnozy nie stawia rodzic ani Doktor Google. ADHD można leczyć, dlatego, jeśli podejrzewamy je u swojego dziecka, powinniśmy iść do psychologa lub psychiatry. Inaczej bowiem pracuje się z dzieckiem, które ma zespół nadpobudliwości ruchowej, a inaczej z takim, przy którym popełniono błędy wychowawcze.

W moje ręce wpadła ostatnio świeżo wydana książka Russela A. Barkley’a “ADHD – Podjąć wyzwanie. Kompletny przewodnik dla rodziców”. Już samo wydawnictwo, które wydało tę pozycję, budzi zaufanie. Nie jest to bowiem żadna firma specjalizująca się w mniej czy bardziej udanych poradnikach, jak być zdrowym, pięknym, bogatym i do tego skromnym. Mówimy bowiem tutaj o Wydawnictwie Uniwersytetu Jagiellońskiego, czyli instytucji naprawdę godnej zaufania i szanowanej.

Dr Russel A. Barkley - źródło: www.russellbarkley.org
Dr Russel A. Barkley – źródło: www.russellbarkley.org

Sam autor książki, czyli dr Russel A. Barkley, pracuje na co dzień jako profesor psychiatrii i pediatrii na Uniwersytecie Medycznym Karoliny Południowej. Jest autorem wielu książek i artykułów naukowych na temat zaburzenia aktywności i uwagi (ADHD), funkcji wykonawczych oraz zachowań buntowniczych wieku dziecięcego. Prowadzi też szkolenia na ten temat dla specjalistów. Badaniami nad zespołem nadpopudliwości ruchowej zajmuje się od 1973 roku. Kurczę, w tym roku ja się urodziłem…

Choć autor jest uznanym naukowcem, a wydaje ją oficyna uniwersytecka, to sama książka nie jest nudnym i suchym podręcznikiem akademickim. To naprawdę jest ciekawie napisany i praktyczny przewodnik dla rodziców. Dzięki niemu możemy zrozumieć, czym tak naprawdę jest ADHD, a jeśli jesteśmy rodzicami dzieci z tym zaburzeniem, to nauczymy się, jak efektywnie współpracować ze szkołą i instytucjami wspierającymi oraz dowiemy się, jakie metody wychowawcze będą skuteczne i niezbędne w budowaniu relacji z naszym chorym dzieckiem.

Sam czasem żartuję, że cierpię na niezdiagnozowane ADHD. Mam jednak świadomość, że z takimi żartami trzeba ostrożnie, podobnie jak z żartami na temat depresji. Tak jak nie każda chandra jest depresją, bo depresja to choroba, to nie każdy, kto ma problemy z koncentracją, cierpi na ADHD, które też jest chorobą. Na szczęście żaden z moich chłopców nie cierpi na zespół nadpobudliwości ruchowej. Można by więc uznać, że poza zawodową ciekawością temat mnie nie dotyczy. A mimo to lektura tego przewodnika mnie wciągnęła.

Russel A. Barkley - ADHD. Podjąć wyzwanie. Kompletny przewodnik dla rodziców

TU KUPISZ KSIĄŻKĘ

10 sprawdzonych sposobów, jak wspomóc dziecko w nauce programowania - pobierz darmowy ebook

POLECAMY