• Kategoria: Archiwum
  • Data:

Zadania szkoły – interwencja i profilaktyka (część 3)

Jak rozmawiać w szkole z rodzicami na temat wykorzystania seksualnego ich dziecka?

W sytuacji gdy z naszych obserwacji i/lub informacji od ucznia wynika, że możemy mieć do czynienia z wykorzystaniem seksualnym należy poinformować o tym jego rodziców/opiekunów. Sposób prowadzenia rozmowy zależy w dużej mierze od rodzaju informacji jakie uzyskaliśmy od dziecka, szczególnie od ewentualnej roli rodziców (nieświadomość, zaniedbanie, sprawstwo) w powstaniu omawianej sytuacji. Do rozmowy z rodzicami, korzystając z procedur szkolnych dotyczących wyżej wymienionych sytuacji, należy się dobrze przygotować i zadbać o kilka istotnych spraw.

Przydatne może okazać się zebranie faktów w postaci notatki, co ułatwi rozmowę z rodzicami oraz późniejszą współpracę z innymi instytucjami. W notatce należy zawrzeć główne fakty i treści jakie mają być przekazane rodzicom.

Ponieważ szkoła nie jest placówka terapeutyczną, bardzo ważne jest, aby przygotować rodzicom wykaz placówek i organizacji zajmujących się wsparciem i terapią dzieci doświadczających przemocy i nadużyć na tle seksualnym oraz miejsc w których pomoc uzyskają rodzice.

Rozmowa na temat przemocy i wykorzystania seksualnego jest bardzo trudna, wzbudza szereg emocji zarówno u rodziców jak i osoby informującej. Aby przeprowadzić taką rozmowę w sposób profesjonalny, należy zadbać o wsparcie dla siebie (możliwość skonsultowania problemów z dyrektorem szkoły, psychologiem z poradni, której podlega szkoła lub innymi osobami) oraz zastanowić się nad tym, kto jeszcze powinien brać udział w spotkaniu z rodzicami.

W trakcie rozmowy należy dbać o poufność przekazywanych informacji, a jednocześnie poinformować rodziców o obowiązujących w szkole procedurach oraz przepisach prawa, których pracownicy szkoły mają obowiązek przestrzegać.

Możemy zaobserwować bardzo różne postawy rodziców w sytuacji ujawnienia lub domniemania, że ich dziecko jest ofiarą nadużyć. Postawy jakie przyjmują rodzice zależą z jednej strony od nich samych (własne doświadczenia traumatyczne, postawy związane z seksualnością itp.), z drugiej od tego kto jest sprawcą nadużyć w stosunku do ich dziecka oraz od rodzaju i czasu trwania nadużycia do jakiego doszło. Możliwe są różne, trudne reakcje rodziców, takie jak: zaprzeczanie i niechęć przyjęcia faktów do wiadomości, wstyd, lęk, obwinianie dziecka, gniew lub chęć odwetu na sprawcy. Pożądaną postawą rodzica, nad jaką powinniśmy pracować, jest chęć otoczenia dziecka opieką i wsparciem, minimalizowania stresu oraz gotowość do współpracy.

Kolejnym krokiem jest przygotowanie rodziców do rozmowy z dzieckiem oraz pomoc w jej przeprowadzeniu. W czasie rozmowy z dzieckiem trzeba zadbać o to, by czuło się ono w pełni akceptowane, wspierane i bezpieczne. Należy poinformować je o krokach jakie będą podjęte, wyjaśnić procedury oraz ich cele. Ważne jest aby w czasie spotkania dziecko mogło otwarcie zadawać pytania i wyrażać swoje wątpliwości. Odpowiedź na nie umożliwi nam pełniejsze zadbanie o komfort i poczucie bezpieczeństwa dziecka oraz da dziecku poczucie zawiązania koalicji w celu rozwiązania problemów. Ujawnienie sytuacji oraz akceptująca i profesjonalna reakcja otoczenia dziecka, ma ogromny wpływ na zmniejszenie skutków urazu do jakiego doszło.

Należy pomóc rodzicom opracować plan dalszych działań, a w późniejszym okresie, jeśli będzie to wskazane, monitorować jego realizację.

W sytuacji gdy rodzice/opiekunowie dziecka mimo ujawnienia problemów odmawiają współpracy, obowiązkiem szkoły jest niezwłoczne poinformowanie o tym fakcie odpowiedniego Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego, Wydziału ds. Nieletnich i Patologii Komendy Rejonowej Policji lub Prokuratury Rejonowej.

10 sprawdzonych sposobów, jak wspomóc dziecko w nauce programowania - pobierz darmowy ebook

POLECAMY